İnsan Cümle Canı Can Bilmezse
                                          
Hayatın yolu değimli belirgin
Ara bul sen kendi dengin
 
Belli olsun fikrinle rengin
Haksız kazançla olamazsın zengin
 
Servetinle olamazsın zengin
Gönlünde olmalı elbet sevgin
 
Cümle canları can bilmeli almalı ihsan
İnsan cümle canı can bilmezse olmaz insan
 
Gönülden aşkla sevilmelidir canan
O zaman yaklaşır ulaşır sana ihsan
Dertlerine de bulursun derman
 
Rahat uyur bu beden gönülleri sevince
İnsan hiç gülmez kendini insanı sevmeyince
 
Aşkın ateşi olur mu harsız
Aşk yoksa gülünür mü yârsiz
 
Aşk yoksa gönlünde kuru aşkla etme feryat
Şirin yoksa seni sevecek nasıl olacaksın Ferhat
 
Sen Kerem olda gelir bir şirin
Düşün bir gönül’e girmeye var mı ferin
 
Aşk ile sevenin yoksa halin ne ola
Ara bulda sevdiğin bekler seni ister bula
 
Aşk tene değil dokunmak ister cana
Aşk ile sevende yanar elbet ulaşır cana yana yana
 
Aşk kapına gelince etme itiraz
Az bir adım atta candan sev biraz
 
İnsan nasıl ulaşmaz can olan cana
Sen var ulaş seni candan seven o cana
 
Yâr elinde iç aşk şerbetini kana kana
Baksana o gözleri ne hoş bakar o Rana
 
Vakit varken var Mevla’ya et secde
Yoksa secde etmeden kapanır perde
 
Bilmezsen kelime-i şahadet duanın manasını
Nasıl açarsın anlamadan imanın sen kapısını
 
Girmezse gönül içine merhamet neyi anlarsın
O nedenle sen boşuna gözyaşını boşa akıtırsın
 
Görmez misin âlemde her nimet sana amade
Önünde yere serilmek için seni bekliyor seccade
 
Nefis şeytan için atma böyle gereksiz parende
Ara bul bakalım sana mutluluk veren nerende
 
Güç kudret mazlumu değil vuranda öldürende
Mazlumu cennete gönderir Mevla zalimin elinde
Zalimi de cehenneme gönderir Mevla mazlum yüzünde
Gülmek senin için değil mazlumu senin güldürmende
 
Sen hak aşkıyla sev ki edilesin ihya
Bu âlem herkese yeter bak bir derya
 
Mehmet Aluç / Âşık Gülveren