İnsan İnsanı Elbet Sevmeli Gönülden
 
 
Gönül boyasını almalı Rahmandan
Varlığımız gelmez mi o Yüce Yaratandan
Yaprak gibi açılır ömür sayfası bir elden
İnsan insanı elbet sevmeli gönülden
Yoksa terk edip gitmeli bu cihandan
 
Sev gönülden iman et kalmasın noksanlık
Bu ömür ecel gelince olur bir anlık
Yaşantına göre belli olur,
Varacağın yer ya olur karanlık ya aydınlık
İnsan insanı elbet sevmeli gönülden
Yoksa terk edip gitmeli bu cihandan
 
Oku gönül alfabesini sen hece hece
Mutluluğu yaşamak nasip olur her gündüz gece
Sevmeyenler gitti de gelmedi sevilmedi bedence
İnsan insanı elbet sevmeli gönülden
Yoksa terk edip gitmeli bu cihandan
 
Biter mi hakla batılın cengi
İmandır bu gönlün hayatın dengi
İmanla gönlü boya boyası olsun iman rengi
İnsan insanı elbet sevmeli gönülden
Yoksa terk edip gitmeli bu cihandan
 
Gönüller sevmezse biter mi elem
Gönül der hangi ile gidem
Gitmezsem der bede hemen bitem
İnsan insanı elbet sevmeli gönülden
Yoksa terk edip gitmeli bu cihandan
 
İmandır gönlü merhametle gönül eden
Rahmandır Nur Resul aşkına kulu var eden
Bu yollarda ayrılırsa kuldur bir anda biten
İnsan insanı elbet sevmeli gönülden
Yoksa terk edip gitmeli bu cihandan
 
Sevdadır yolları gül ile süsleyen
Âşıktır sevdiğini gece gündüz bekleyen
Cananın gönlünde gülleri koklayan gülümseyen
İnsan insanı elbet sevmeli gönülden
Yoksa terk edip gitmeli bu cihandan
 
Kul Mehmet’im bazen kelimeler kalıyor kifayetsiz
İnsan sevmezse birbirini nasıl yaşar ki nefessiz
İnsan Rahmanla birliktedir değildir ki kimsesiz
İnsan insanı elbet sevmeli gönülden
Yoksa terk edip gitmeli bu cihandan
Mehmet Aluç-Kul Mehmet