İnsanların Yorgunuyuz                                                                                                    
İnsan yorgunuyuz.
Anlamayan, işitmeyen 
insanların yorgunuyuz
Özgür Bacaksız       
                                                             
İnsanların yorgunuyuz
İnsanlara vurgunuz
Ondan yorgunuz
Gülümsetmeye çalışırken
Gözyaşlarını silerken
Gurbette yüreği kan ağlarken
Kanayan yarasına derman ararken
Bir ömür güldürtemediğimiz için yorgunuz
 
Anlamayan değil anlamak istemeyen
İşitirken işitmiyormuş gibi yapan
Sadece dünyaya yönlenen kendini yaşayan
Alışkanlıklarından vazgeçmeyen korkan
İşte insanı güldüremediğimiz için
Değiştirerek kendisine kendisini gösteremediğimiz için yorgunuz
 
İnsanın acısına bir tat katamadığımız
Üzüntüsüne mutluluktan bir pencere açamadığımız
Anlamaya çalışırken anlayamadığımız
Koşmak isterken ayaklarımız takıldığı için
Gül dediğimizde güldüremediğimiz için yorgunuz
 
Fikirler düşünceler açıyor aramızı
Şiir sar diyor diyoruz açamıyoruz kapımızı
Anlaşılan işimiz zor yolumuz uzun kaybetmeyiz anlayışımızı
Yılmak yok yorgunluk baş tacımız öldürmeyiz canımızı
Açarız kapımızı her gelene açık unutmayız yarınımızı
Ondan yorgunuz bazen durgun ama insana vurgunuz
Şiirle onlara güzel söz hecelerle varmamızdan yorgunuz
 
Olsun yorgunluk bir bahar mevsimin özlemek gibidir
Başında sonunda ortasında var olan bir sevgidir
Bir gülümsemedir yorgunluk gel demeden gelmektir
Çeksek de ah’ını ah’dan sonra sabah gelir
Aydınlık gelir ısıtan güneş doğar gelir
O nedenle yorgunuz yorgunluğa talibiz
Mehmet Aluç / Âşık Gülveren