KARAKOÇUN ARDINDAN
 
 
Kafiyeler öksüz, heceler eksik
Şiirin çadırı çöktü ardından
Gülmüyor çehreler, suratlar asık
Şairler gözyaşı döktü ardından
 
Kalemler yazmıyor tükendi sözler
İlk günden dostların hep seni özler
Karakoç dendi mi yürekler sızlar
Şiirler boynunu büktü ardından
 
Bayramlar ağladı, mateme döndü
Muarızların bile neşesi söndü
Hasana mektuplar postada yandı
Irmaklar gözyaşı aktı ardından
 
Hâkimler, tohdurlar, mebuslar üzgün
Mağdurlar, hastalar, seçmenler kızgın
İbişler, liboşlar canından bezgin
Şaşkın şaşkın hepsi baktı ardından
 
Ters esen rüzgârın kırıldı gücü
Hedefsiz okların köreldi ucu
Safa durdu cümle şucu ve bucu
Cümlesi bir ağıt yaktı ardından
 
Lambada titreyen alev buz tuttu
Kâğıtlar kalemi aşkta uyuttu
Mihriban kendini bile unuttu
Kalbini yerinden söktü ardından
 
Halit YILDIRIM