Vatansız kalamayız; büyük acıdır bize.
Komşunun kadınları ana, bacıdır bize.
Âdetimiz, töremiz, örfümüz kardeş bizim.
Davul, zurna sesinde Karadenizli oynar.
Türküyle eğlenirken barakla içi yanar.
Halayımız, barımız, türkümüz kardeş bizim.
Karac’oğlan dinlerken gönüllerimiz taşar.
Ezo Gelin denince bu millet hüzün yaşar.
Destanımız, anımız, öykümüz kardeş bizim.
Bir garibin hakkını katmayız aşımıza.
"Allah’ın emri" deyip takarız başımıza,
Başörtümüz; poşumuz, börkümüz kardeş bizim.
Çaydan sonra içeriz bizler leziz mırrayı.
Komşumuzla böleriz cepte gümüş akçayı.
Kardeşlik kültürünü verdi bize Osmanlı.
Devlet çınarımızda gövde farklı katmanlı;
Yaprağımız, dalımız, kökümüz kardeş bizim.
Laz, Çerkez'in derdiyle dertlenir Arab'ımız.
Konu vatan olunca kefendir esvabımız.
Çerkez Ethem Ege'de vuruştu bu savaşta.
Doğusu, batısıyla var olduk hep yarışta.
Şimalimiz, garbımız, şark'ımız kardeş bizim.
Bu milleti ağlatıp sizler gülemezsiniz!
Boşa hayal kurmayın, bizi bölemezsiniz!
Arab’ımız, Kürd’ümüz, Türk’ümüz kardeş bizim.
Bu millet hüzünlenir fasl-ı nihaventinde.
Uzun lafın kısası ve en nihayetinde,
Şiirimiz, dilimiz, şarkımız kardeş bizim.
Bozlağımız, koşmamız, türkümüz kardeş bizim.