Kaygı Duyan Olmak
 
 
İnsanlık için kaygı duymak
Kaygı duyan olmak
Kaygıyı yıkmak için yola çıkan varan
Ecdattan bir duygu histir
Gönülden gönül’e giriştir
Üzüntüyü bitiriştir
Bizde bitmez Fatihler
Abdülhamit’ler…
Ölümden önce ölümü göze alanlar
Ölmez bu imanla var olanlar
Ölüm şaşırır ötelere âşık olanlara
Hoş geldin neredeydin diyen
Madem geldin gidelim diyenler
Bizde bitmez
Zalim zulmü ile güngörmez
Gördüğü gün emeli ıstırabı
Başkası eline geçmez
Bizde insanlık iman
Nur Nebiye âşık olmak
Hz Ebubekir Sıddık
Hz Ömer bin Hattap
Hz Osman Zinnureyn
Hz Ali K.V.
Aşkı kavuşma şevki bitmez
Bizi kimse öldürmez Mevla’dan başka
Biz ölüme kavuşmaya
Sevmeye
Gönül’e girmeye
Zalimi yıkmaya talibiz
Sanılmasın galibiz
Ölüm hak
Hak yolda insan için savaşmak
Savaşırken Şahadetle varmak
Bir arzu emeldir
Bunu biz Müslüman’dan başkası bilemez
Ötelerde Nur Nebi kokusunu hissedemez
Yoktur dünyada gözümüz
Yoksa da zalime bırakmak değil niyetimiz
Güldürdüğümüzle gülmek
Gülmeyeni güldürmek
Bizi öldü sananlar ölmüştür
Bizler ötelerde kavuştuk dileğimize
Fazla uymamak gerekir nefsimize
Nefsine uyanlar hepsi sığar mezarın içine
İçine girmekten öte
Hoş geldin denilen olmak
Nur Nebiye
O Nur Sahabelere varmak
Gerisi şeytana uymak
Anında imanla şeytanın nefsin ayağını kırmak
Ötelere gülümseyerek varmak
Nefis şeytan çıkarsın kendine uyanların gözünü
Biz söyleyelim hakkın sözünü
Görürsün gidenlerin gülüşünü
Gülüş Nur Nebiden bir öpüş olmasaydı
Duyar mıydık bülbülün ötüşünü
Gülün açışını kokuşunu
Gidenler aradığını buldu
Nurdan nebiyle komşu oldu
Dünyaya bağlananlar helak oldu
Hayat bak bir anda son buldu
Bak bakalım gönül cebine neyi aldın
Neyi bıraktın ne ile yol aldın
Gönül’e mi yoksa kendine mi kurdun bir han
Han bir duraktır diye sevdin mi bir can
Sen dünya bir gün san
Nur Nebiye varmak isteyenlerle ol gönülde kal
Budur arının ürettiği bal
Budur imanın kolundan bir dal
Mehmet Aluç / Âşık Gülveren