varlığının artıkları ile
doyururken yokluğunu
her gece gün ışır penceremde

ve bir kırlangıç
inadına inadına sarılır
sevdiğine
karşı evin kiremitlerinde

gözlerim deniz
saçlarım rüzgar
ve nefesim
sen kokana kadar
inadına inadına 
bende burdayım işte

varsın tüketsin beni
bu şehir
umurumda mı sanki
sensizliğe değil belki 

ama!..
nasılsa kendime çeyrek var