KİMSELİ KİMSESİZLİK.
Nice on yıl geçti dostlarım burda,
Dört duvar üstünde tavanım yüktü.
Ayrı bir dünyanın muştusu varda,
Kimseli kimsesizlik hep bize düştü...
Sessiz bir çığlıkla duyurdum sesim,
Döktüm gözyaşımı, gök boşluğuna
Kırık bir çerçevede, yırtılmış resim.
Heyhat! Yaşıyorum; ama boşuna...
Kurulmuş saatim ilk nefesimde,
Zamanın çarkında yağ eksilmedi,
Şu an yaşıyorum kış mevsiminde.
Ahirimden henüz haber gelmedi...
Yorulmüş gözlerim derin uykuda,
Kimseli kimsesizlik dipsiz bir kuyu.
Kara toprak gün olur bizi sarsada.
Kimsenin değişmiyor huyu ve suyu...
Mehmet Demirel