KÖKSÜZ KARELER

veda ederken şehri   bulutlar 
hatırımızı sorar  birileri  inceden
tiz sesten  şarkılar yankılanır  
düş kırıntıları  buharlaşır  mum ışığında 


sırlarla örtülü bakışlar,  perde perde çekilir yüzüme
ellerim   üşür   anıları yaktıkça 
duman duman   uçuşur  gölgeler
kareler siyah-beyaz çerçevelenir  boşlukta


belli ki, sabahlar  sancılıdır   bu diyarlarda
 karanlığa  ışık tutmaz  tan
bu yüzden  gücü yetmez güneşin  doğuma
kıvranır gökyüzü


şaşkın  nedenlerde boğuşur nidalar
  avuçlarımdan silinir kader çizgilerim
omuzlarımda nöbet tutar heyüla
 çığlıklar hep  dipsiz kuyulardan gelir

kulaklarımı tıkarım

_korkarım  gölgemden_
bir türlü diyemem

karışır usumda  rakamsal simgeler
denk _gelmez_ lem

12= 11= 1

(1,5)2 = 1,51,5=2.25 tir

O halde Ö2 sayısı;1< Ö2 <1,5

kök mü kare
 kare mi kök
çözemem!

_köksüz karelere  takılır  düş perim_
 uçmak  isterim
uçmak...

ket   vurulmasın  hayallerime
çekilsin eller    kanatlarımdan


gökyüzünde      olabildiğince çok    boşluk;
 biraz meltem, biraz sessizlik ve  huzur
en   çokta,  özgürlük isterim

 sonra;  uçmak,    uçmak,   uçmak...
engelleri kaldırın ortadan;


hadi,     lütfen! 


Güler TURAN