Kucağındadır Yaşamak Bahtiyar Çiçek Olunca

Kucağındadır Yaşamak Bahtiyar Çiçek Olunca

İki boş saksı yerde, iki kurumuş mor çiçek
Dikilmekti o saksıya, amacında ki tek gerçek
Güle aşık bülbül gibi, Gülüne adarken dilek
Kuruyan kuruduğuyla, kalırmış verdiğin emek
Kalırmış da kırılmazmış, açıp gülümsetmeyecek


Dışarda uğultulu ses, kalmaz çiçekte son nefes
Sessizlik ister duyan yok, son nefesteki o heves
Anladı ki bulunduğu, yer ona dar gelen kafes
Boşaydı feryat için ses, kurumuştu maalesef
Kalırmış da kırılmazmış, açıp gülümseten çiçek


Yerlerde kar bir kardelen açarmış kış ortasında

Onca titreyene rağmen titremezmiş bekasında
Bir çocuk görmüş üşüyen, hayat bulmuş atkısında
Pencereden bakar insan, fayda olmaz katkısında
Kalırmış da kırılmazmış, açıp gülümseten çiçek


Çıkmış dışarı insanlar hepsi kardelen başında
Kardelen bahtiyar olmuş çocuğun bu bakışında
İnsanı gören kardelen kurumuş kalmış o anda
Çocuk ağlarken kardelen, çiçek açmış gözyaşında
Kalırmış da kırılmazmış, açıp gülümseten çiçek


İnsanı saran kendisi, mevsimlere bel bağlama
Dalları kırılmış kalmış, acılarla dağlama
Kendi dalını kıranlar, çiçeğin kırsa ağlama
Vakit budur gelir anı, pişmansan çıkar sağlama
Kalırmış da kırılmazmış açıp gülümseten çiçek

Duyulur sesiz olsa da, feryat hayat yolcusunca
Açar kalbini gösterir, görür duygu has olunca
İnsan yığınından çıkar bir çocuk ufka dalınca
Sarmak istersin ufkunu, Çiçeğe sevgi salınca
Kucağındadır yaşamak, bahtiyar çiçek olunca
Kalırmış da kırılmazmış, açıp gülümseten çiçek


Mehmet Aluç