Mahkûmum oksijene soluk alıp vermeye
Yoksa veda kapımda meyve gibi ermeye
Mahkûmum çalışmaya alın teri dökmeye
Yoksa muhtaç olurdum dilenip dil dökmeye
Mahkûmum paylaşmaya tavizle alışmaya
Yoksa yalnız kalırdım başlardım dalaşmaya
Mahkûmum hastalığa düşerim hep yatağa
Yoksa kıymet bilmezdim düşerdim hep batağa
Mahkûmum sevilmeye aşk ile erimeye
Yoksa ailem olmaz dönerdim pir deliye
Mahkûmum zindanlarda adına derler dünya
Yoksa olmazdı ölüm yaşanılsaydı rüya
Mahkûm olmadığım tek şey vicdanın yoludur
Yoksa nasıl anlardım her yer Allah doludur
Saffet Kuramaz