Mahzun Şehir

Sürgün kuşların var yalnız aşıkların
Güneş senden esirger ışığını
Görüyorum sanki bu karanlıkta,
Bir köşe başında ağladığını

Bir zamanlar sende çok mesuttun
İnanç senden yükselip yıldızlara ziya verirdi
Evet eskiden bir İlahi ses ; bu şehir
Benim evim derdi

Kalmadı gözyaşlarını silecek
Ne bir babacan,ne saf bir gönüllü
Bir zamanlar sende mutlu doğulur
Mesut ölünürdü

Şimdi taşların sinesinde yaşıyorsun
Mezardaki ölülerin bile intizarda
Karı,koca ve de şen nişanlılarının,masum
Öpüşleri başka yarda

Ağlama ey yalnız,bahtsız şehir
Belki bir yerlerde sana sadık kullar vardır
Güneş dün hüzünlü doğdu belki
Yarın mesut doğacaktır.............

k.arslan gazioğlu

31.03.2017

(ahlaki hiissiyattan uzak İstanbul'a adanmıştır)