Müje çeşmimde gûyâ âteşin mismârdır sensiz
Reh-i nezzâreye nevg-i nigâhım hardır sensiz
Hayâlin düşte görmek ârzû-yı dîde-icândif
Göz açmak hâbdan her subhdem duşvârdır sensiz
Reh-i kuyunda hemrâh olsa da geh pes gider geh pîş
Ki benden gâlibâ sayem dahi bizardır sensiz
Kıyametler kopar her göz yumup açı nca çeşmimde
İki cânibde müjgânım saf-ı peygârdır sensiz
Havasa âb ü tâbi nükhet-i rûyun verir yohsa
Şemîm-i bûy-ı gül dûş-ı dimağa bârdır sensiz
Belîg'e nûş-ı camı dest-i lûlfun hoş güvâr eyler
Güzergâh-ı gelûya mevc~i bade hardır sensiz
(BüyükTürk Klasikleri, c.VIlI, s. 360-361)