Alışamadım senin gibi ben bu ayrılığa
Hasret denilen zorlukla dayanışmaya
Sen hemen nasıl oluda bilinmeze alıştın
Nasıl tahammül ettin beni sensiz bırakmaya
 
Sen gittiğinden beri uyumayı unuttum
Sen nasıl kaybetmedin hala anlayamadım
Umutları tarlaya ektim kurudu sulayamadım
Nasıl tahammül ettin beni sensiz bırakmaya
 
Bilemedim anlayamadım terk etmeyi gitmeyi
Severken sevmiyormuş gibi terk edip gitmeyi
Canından çok seveni sırtından hançerlemeyi
Bilemedim öğrenemedim sen gibi terk etmeyi
Nasıl tahammül ettin beni sensiz bırakmaya
 
Silmek istedim gönlümde silemedim karalı kaldın
Gitmek istedim senden uzağa gidemedim yara aldım
Yıkmak istedim bu dünyamı yıkamadım darda kaldım
Ne seni nede bu hasreti hak edip etmediğimi anlamadım
Nasıl tahammül ettin beni sensiz bırakmaya
 
Yakılacak bir çıraydım yaktın tutuşturdun gittin
Zaten sen gittikten sonra ben yaşamadım bittim
Mutlu olmak istedim mutsuzluğu ben mi seçtim
Can evimden vurdun giderken seni boşa sevdim
Nasıl tahammül ettin beni sensiz bırakmaya
 
Kul Mehmet’im ne sevdayı ne aklını kaçır
Sen aşkını al gönlünde uykuya biraz daha yatır
Sana düşen mutluluk değil kırk evet kırk satır
Şimdi ağlamadan önce sen istediğin kadar bağır
Duymaz seni terk eden onun gönlü kulağı sağır
Nasıl tahammül ettin beni sensiz bırakmaya
 
Beni sensiz bırakarak bensiz mutlu olmaya
Söylesene ey vefasız zalim nasıl bensiz koştun
Beni üzgün bırakarak söyle sen mutlumu oldun
 
Mehmet Aluç /Kul Mehmet