Sen gidince yalnızlığıma bir yalnız aradım
Benden başkasını bulamadım aklım şaştı
Eşime dostuma hemen çare için haber saldım
Ne arayan oldu nede bir haber bırakan çıktı
 
Kimisi hasta haneyi psikiyatri bölümünü önerdi
Sanki bakışları diriyi diri diri insanı gömerdi
Beni görenler bilmem neden gizlice gülerdi
Ne arayan oldu nede bir haber bırakan çıktı
 
Bazılarını anladım işte ne zalim bir yürekliymiş
Herkes mezar kazmak için elinde hazır kürekliymiş
Aşk acısıyla kendini kaybedeni görünce gülenmiş
Ne arayan oldu nede bir haber bırakan çıktı
 
Yaşlı gözümü görenler sahte gözyaşı dediler
Sen giderken beni öldürdün işte bilmediler
Önüne gelen en utanmaz sözleri yüzüme söylediler
Ne arayan oldu nede bir haber bırakan çıktı
 
Duymadı gönlümle kulağım aylarca sesini
Çok gördün giderken bırakmadın buseni
Artık bulamazsın benim gibi seni seveni
Ne arayan oldu nede bir haber bırakan çıktı
 
Arkama onlarca tenekeden kutular taktılar
Yanan bu gönlümü birde onlar her gün yaktılar
Az merhametli olanlarda onlarda baktılar
Ne arayan oldu nede bir haber bırakan çıktı
 
En sonunda beni bakır köye havale ettiler
Bensiz kalınca hataların anlayarak özür dilediler
Artık senin bana dönüşün olmayacağını bildiler
Ne arayan oldu nede bir haber bırakan çıktı
 
Kul Mehmet’im aşk acısıyla yanan bir kuldum
Aradım aşk acısıyla yananı bulmaya koştum
Ne çok aşk acısı çeken varmış bende coştum
Yalnızlığıma üzülmedim bende uçmayan kuştum
Artık ne arayan olsun nede bir haber bırakan çıksın
Artık aynı acılarla yaşayanlarız Rabbim yüzümüze baksın
Mehmet Aluç-Kul Mehmet