Ezelden meftunum bülbül sesine,
Bir bilsen sevdiğim, ne çok özledim.
Tiryaki olmuşum gül nefesine, 
Bir bilsen sevdiğim, ne çok özledim.

Sevginin üstüne sevgi koymadım,
Senden gayrısına hasret duymadım;
Senin ile muhabbete doymadım;
Bir bilsen sevdiğim, ne çok özledim.

Görmez misin gönlümdeki yerini?
Kıskanır melekler saf değerini. 
Kahrederek tüketirsin yârini, 
Bir bilsen sevdiğim, ne çok özledim.

Meydan okudukça arsız zamana, 
Hicranınla çekiyorsun amâna. 
Rabb’im düşürmesin hâlden yamana. 
Bir bilsen sevdiğim, ne çok özledim.

Emsalsiz aşkının dilde yeri yok, 
Sîneme kavurur sapladığın ok,
Sana ihtiyacım, her nimetten çok;
Bir bilsen sevdiğim, ne çok özledim.

Niyazkâr ağyar mı gönül gökçeğim? 
Hüznünden soluyor sevda çiçeğim. 
Gülüver, gamzenden bade içeyim, 
Bir bilsen sevdiğim, ne çok özledim.
Köksal CENGİZ (Niyazkâr)