Savurdu sessizlik bizi bu dünyaya hiç konuşmadan ağladık hiç gülmeden sustuk. Upuzun bir yoldu çıktığım kargaşa, savrula savrula yürüdüm yine de bazen pes ettim bazen ise daha daha diyerek baglandım. Nereye kime gittiğimi bilmeden yürüdüm de yürüdüm ta ki bir gün öğrenene kadar. Insan kendisi için yaşarmış oysa kendisi icin savrulur kendisi için güçlenirmiş başkalarını mutlu etmek bildiğim en doğru yanlışmış. Aşık olunca birleştim tamamlandım sanır ya insan o da yanlışmış aşık olunca bölünüyoruz aslında parça parça lime lime oluyormuşta haberi olmuyormus insanın. Geldik yaşıyoruz niye mi seni sen yapan o günü bulabilmek için ışte benim dediğin gün yaşadığın gündür.