Anladım ki sevmeye erişti artık çağım
Dedim ey gönlüm söyle boşa neden ağlarsın
Bir güzeli bulurum gülüşüyle coşarım
O zaman yıkar mısın söyle sen dağlarımı
Kavuşamazsam eğer çözer misin bağımı
 
Gülümsedi bana sen önce bir güzeli bul
Ondan sonra hak yolda ol şükür eden bir kul
Ben çıkarsa önüne dağlarını yıkarım
Elin ayağın bağlı ise elbet çözerim
O cananı bulmanı dört gözümle beklerim
 
Durur muyum düştüm ben uçarak yollara
Koşarken ben ayağım takıldı ah taşlara
Yaram sızlarken birden güzel çıktı karşıma
Kanayan her yaramı eliyle de bağladı
Oturdu ben ağlarken hemen benle ağladı
Aradığımı buldum ben canıma can bildim
 
Baktım gönlüm benden önce gönlüne yerleşmiş
Beni candan sever misin seni sevdim demiş
Güzel başın kaldırdı güldü severim demiş
Bu gönlüm Rabbime hamd ederek şükür etmiş
Boş gönlümde bir güzelin aşkıyla dolmuş gülmüş
 
Kul Mehmet’im yatarak cananı kimse bulmaz
Bir seveni yoksa bu gönlün sesi hiç susmaz
Gönül kapını açmazsan güzel kapına varmaz
Bu güzel gülüşüyle içinde saraylar kurmaz
Kurduğu sarayda seni elbet padişah yapmaz
Mehmet Aluç /Kul Mehmet