Rahmana giderim
 
 
Bahar geldi gönül hala kışı yaşar
Akan nehir gibiyim sanma sana akar
Yel estikçe gönlüm hasretliğine koşar
Sensizlik kokar viran gönlümde
Sensiz geldim sensiz mezara giderim
 
Buda benim sensizlik kokan kaderim
Seni bıraktım ben Rabbime giderim
Senden bana fayda yok çok iyi bilirim
Rahman kokar artık cennet gönlümde
Rahman ile oldum Rahmana giderim
 
Seninle içemedim aşk badesini yudum yudum
Bende sen gibi yaşayan canlı bir kuldum
Beni seven kul saymadın işte bende yok oldum
Rahman kokar artık cennet gönlümde
Rahman ile oldum Rahmana giderim
 
Seninle göremedim neşeli bir günü
Arzuların kaplamıştı hep yolu önü
Hatırlıyorum ağlarken o kötü günü
Rahman kokar artık cennet gönlümde
Rahman ile oldum Rahmana giderim
 
Ben değil sen bozdun mutlu arayı
Sen sürdün anlımıza karayı
Yıkıldı artık senli gönül sarayı
Rahman kokar artık cennet gönlümde
Rahman ile oldum Rahmana giderim
 
Kul Mehmet’im her güzel sevilmezmiş
Severken ilerisi ne olacak bilinmezmiş
Terk edip gidenler geri gelmezmiş
Rahman kokar artık cennet gönlümde
Rahman ile oldum Rahmana giderim
Mehmet Aluç-Kul Mehmet-