Safâ geldin eyâ enfâs-ı kudsiyyen dem-i İsâ
Safâ geldin eyâ enfâs-ı kudsiyyen dem-i İsâ
Seni gökde ararken yerde buldu âşık-ı şeydâ
Mübârek nâğme-i nusret makâmât-ı kudümünden
Çalındı gûş-ı cân-ı âleme avâze-i büşrâ
Guzât-ı müslimîne kuvvet-i kalb oldu teşrifin
Hümâyûn feth-i fîrûzu mübârek gazve-i kübrâ
Yedi iklîme gitdi satvet-i kudsiyye-i azmin
Kıral-ı seb’aya dağ oldu te’sîrât-ı heft esmâ
Gören Hızr’ı hidâyet rehber olmuş diyü fâl eyler
Yeşil sancak hırâmân olsa kuddâmında Hızr-âsâ
Edip hûrşîd-i pür-zer mehçe o râyât-ı ikbâle
N’ola çerâğ olsa sancakdârın ey kutb cihân-ârâ
Bu resme nakl eder evsâfını ser-levh-i manâya
Edince midhate agâza kilk-i menkabet-pîrâ
Azîz-i muhterem Şeyh Mesîh-i enfâs-ı muciz-dem
Medâr-ı kutb-ı âlem arş-ı a’zam mürşid-i dünyâ
Sâbit, Dîvân, İstanbul Üniv. Ktp. TY. 519, vr. 5b. (Abdülbâki Gölpınarlı, “Niyâzî-i Mısrî”, Şarkiyat Mecmuası, C. VII, İstanbul, 1972, s. 225’ten naklen)