Gazel
 
Sagiya, mey ver ki, men meyhanede küllenmişem,
Gem hücumundan gaçıb bir küncde gizlenmişem.
 
Şuri-eşgin eyleyib divane, müddet gezmişem,
Bağlayıb dil helgeyi-geysuye ta, dincelmişem.
 
Zülfi-keckarın salıb sevdaye könlüm, sud yoh,
Tari-muyin kimi, tari-muyinden incelmişem.
 
Sinemi her lehze tiri-gemzen ile gılma çak,
Men de vahtında senin tek naz ile beslenmişem.
 
Mest sanma, eyleme tene mene her dövrde,
Çeşmi-mehmurun meni mehmur edib millenmişem.
 
Bir eyağ ile elim tut, eyleme birehmlik,
Çoh oturdum sümmi-bükmün imdi ta dillenmişem.
 
Çun hezan olmuş feraginde tenü cani-hezin,
Açılıb zehmi-derun gül-gül, eceb güllenmişem.
 
Çem-heminden piçtabe geldi könlüm rişqesi,
Fikri-servi-gametinden rast iken hemlenmişem.
 
Gan olub könlüm menim bu badeyi-sehba kimi,
Dürdi-mey tek şişede çohdan galıb lillenmişem.
 
Bir senuber gametü gülpeykerü Leyliveşin,
Valehü heyranıyam Mecnunsifet çöllenmişem.
 
Oldu zülfün telbetel, yetdi dimağa buyi-müşk,
Açılıb könlüm, Kemine, gör nece tellenmişem.
 
Azerbaycan Gadın Şairleri Antologiyası (2005). Bakı: Avrasiya Press. 98-99.