Şansa inanır mısınız? Ben pek inanmam. Hatta hiç inanmadığımı söyleyebilirim. Çalışmaya, alınterine, gayretli olmaya ve en nihayet her şeyin kısmetle gerçekleştiğine inanırım. Çalıştıktan ve azimli davrandıktan sonra tevekkül halinde olmaya inanırım. Buna inanmanın insana huzur vereceğini düşünüyorum. Bu huzuru da hissediyorum. Alınterinin her damlasının güzellikle buluşacağı ve hayatımıza ayrı bir lezzet katacağı düşüncesindeyim. Hem de güçlü bir düşünce bu. Bir işçinin, bir annenin, masa başında azimle çalışan bir öğrencinin, hastasına gözü gibi bakan doktorun, bir çiftçinin alınteriyle hayat bulur güzellikler. Kimi zaman amacına ulaşamadığını düşünsen de güzel bir iz bırakır o alınteri. Saygındır, değerlidir, özeldir o emek veren eller, gözler, o inançlı yürek...Buna yürekten inanıyorum. Ama şansa inanlara ve dilinden bu sözcüğü eksik etmeyenlere de saygı duyuyorum. Şansa inanmanın ve şans sözcüğünün, hayatımızdaki yerini koruyacağını da biliyorum. Onun için ben de "şans"a bir şans veriyorum. Yaşadıklarımızı hangi sözcükle ifade ediyor oluşumuz çok da önemli değil. Daha önemli olan bir şey var. O da yaşadıklarımızı nasıl karşıladığımızdır. Yaşam karşısındaki duruşumuzdur.