Osmanlıca yazılışı savma’a :  صومعه

Savmaa , Arapça, ibadethane anlamına gelir. Savmea, sözcüğünün çoğulu savâmi'dir. İslamiyet’in ilk dönemlerinde ibadet yeri anlamında kullanılmış ve zaviyelere, savma’a denmiştir.  Ancak savma’a sözcüğü özellikle Yahudilerin, Hıristiyanların ibadet ettikleri yer. Hücre. Manastır. Mabet.  Bazı dinlerde zâhid din adamlarının cemaat halinde yaşadığı bina veya binalar topluluğu anlamlarındadır.

Hıristiyan rahiplerinin uzleti için yapılmış hücre veya ibadethaneye, Yahudi veya Hıristiyan manastırlarına savma’a denmiştir. İslamiyet’te ise tekke, zaviye, çilehane veya çile hücrelerine de savmaa denir.

Savma olarak anılan ibadethaneler esasında toplumdan uzakta ibadet yerlerini ifade eder. Hıristiyan mistikleri herkesten uzakta ibadet etmek için uzlete çekildikleri ibadet yerleridir. Hıristiyanlar manastırlarını ıssız dağ başlarına hatta belli bir yolu da olmayan yerlere kurmuşlar bu manastırlara savmaa da demişlerdir. Savma olarak adlandırılan ibadethaneler zikir, tefekkür, esnasında dikkati dağıtacak seslerden hareketlerden uzakta inşa edilmişlerdir.

Müftileri medreseden zâhidleri savma’adan

Keşişi hem keşiş ile kilîsâsından iledi.       Kadı Burhaneddin

 

Ruh yok savmaanın pîr-i aba pusunda,

Hal var meygedenin rind-i kadeh nûşunda.    Nailî-i Kadîm