ŞEHİR VE AŞK

Sen, bu şehrin yağmur sonrası kokusuydun

Emektin yangın duygularımın alın terinde

Tek ilaç gibiydin

Acılarıyla kavuran şifasız derdime

Her mevsim beklenen sevinç sendin

Baharın ilk tomurcuklarının beklentisinde

Erzak taşıyan karıncaların ağzında ekmektin

yüreği sevgi dolu nasırlı ellilerin çiçek kokan ellerinde

sevilmeye en layık, sevgisi en değerli sevmektin

böyle çekip gitmeyecektin!

 

her kaldırım taşında ayak izin vardı

her sokağında gölgenden artıklar…

Sen bu şehrin simgesiydin her yerinde

ümidi, korkusuydun

Gece sessizliğini bölen, adımlarındı

bakışların var hâlâ ufukların gözlerinde

ve sensin yara, sızlayan derinde…

ömrün, kızgın kumda gözyaşı kadardı

yılgın kıyılarda telaşın,

her bakışta çiçek açan gözyaşın kaldı…

sevenine bu kötülüğü etmeyecektin!

 

aydınlığın karanlığa,

karanlığın aydınlığa mahkumluğu gibi bir şeydi

benim ve bu şehrin sana düşkünlüğü;

senden ayrılığı,  

şimşek çarpması kırıklığı ve

terkedilmişlik işkenceleri ezikliği idi.

bahar güneşi sevinciyle başlamıştın oysa

en ümitsiz köşeler bile dolmuştu

seni müjdeleyen şarkıların sesiyle

öyle bir başlayışın vardı ki kavuşmanın neşesiyle

anlayamadı kimse…

asla böyle bitmeyecektin!

 

Kadir KARAMAN