Şem Oldum

 

 

 

Istırabım dertlerden değil esir etmeyen aşkın yokluğundandır
Canımı mest etmeyen aşkın hüsn ’nün canımı sarmamasındandır
 
Meylim aşkın hüsn ’nüne olsa da dünya nefsim cefa sanmaktadır
Yandım nefsin dünyanın cefasından yetiş ey hüsn ’ünle aşk can yanmaktadır
 
Şem oldum erdim bittim yokluğundan canım devana ulaşmamaktadır
Olmuşum bimar bu halim feryadımla ıstırabımla ulaşmaz mı sana ömür kısadır
 
Çıkar tenden sensizliği al beni yaralar Peykan çıkar elinle senin peyka’nın devadır
Senin harınla yansın bu gönül varsın hakka can devayı hakkın huzurunda bulsun yoksa uzak kalmaktadır
Mehmet Aluç
 
Hüsn: Güzel, iyi, güzellik, iyilik. Güzellik, görgü, ahlak…
Şem: Mum
Bimar: Hasta
PEYKÂN. Okun ucundaki sivri demir