Koyu tonlu gecelerin, hüznü dudaklarımda
ve şiirlerimden dökülüyor veda buseleri.
Bir film şeridi gibi geçiyor hayat, susuyorum.
Kelimeler doluyor ağzıma, yutkunamıyorum.
Ölüm gibi bir şey oluyor, yaşadığımı anlayınca,
sonra gözüme takılıyorsun bir iskambil kağıdında.
Uçurum oluyor sessizliğin, dalıp gitmemek sana haksızlık.
Penceremden yansıyan, trenli yollara bakıyorum,
vagonlarla uzayıp giden bakışlarıma biraz seni serpiyorum.
Ayak izlerin saklı hala istasyonun girişinde.
Sen giderken, aklımı da aldın yanına,
Düşünme yetim senden ibaret.
Ve senden ibaret son satırlarım...