Sensizliğime Efkâr Vurunca

Sensizliğime Efkâr Vurunca

Sensizliğime efkâr vurunca,

Atıyorum kendimi kederin koynuna,

Yalnızlığın beni verem etti,

Sen benden uzak durunca.

Gözlerimde tükenir ışıklar,

Kalbimde kanayan yaralar,

Her nefeste büyür acılar,

Sen kalbime hançeri vurunca

Bir umutla beklerim sabahı,

Gelince biter bu gönlümün ahı,

Bitir artık sensiz karanlık sabahı

Sen kalbime kelepçeleri vurunca

Son dizede kalır bir hatıra,

Adını yazdım kalbimin duvarına,

Sensizliğin koyduğu bu yaraya,

Şiir olur dökülür her bir satırına.

Mehmet Aluç