Merhaba. 

İlk paylaşımım, en değerli ve en çok ihtiyacımız olan duygu üzerine olsun. Sevgi... Geçmişten günümüze hiçbir zaman anlam ve önemini kaybetmeyen tam tersine anlamı, önemi artan bir duygu... Sadece insana gösterilen devgi değil; kainattaki her varlığa, doğal güzelliklere göstermemiz gereken bir duygudur sevgi. Bir çocuk, sevgiyle büyütülmeli, bir çiçeğe sevgiyle bakılmalı, sokaktaki canlılara sevgiyle ama tedbiri elden bırakmadan yaklaşmalı. Tarihi yapılara değer verilmeli, saygı duyulmalı. Diyebilirsiniz ki seviyorum deyip sevdiğinin canına kasteden, hırpalayan var. Kötülükte sınır tanımayan var. Adına sevgi deyip sevgi gibi değerli bir duyguya asla yakışmayacak, bu duyguyla bağdaşmayacak son derece kötü davranışlarda bulunanlar var. Günümüzde yaşanan kötü olaylara bakınca her şeyde ölçünün, sevgi ve ilgide de sağlıklı bir yaklaşımın doğru olacağı kanaati ağır basıyor. Hayat, denge ve ölçü demektir bir bakıma. Sevgiden mahrum kalmak kadar, aşırı, ölçüsüz sevgi de sorunlara yol açabilir. Bundan dolayıdır ki Erich Fromm, Sevme Sanatı adlı bir kitap yazma ihtiyacı duymuştur. Sevmeyi bilmek ve sevgini göstermek de bir sanattır. İncelikleri vardır. Sevmeyi bilmeyen ne kadar insan var değil mi? Sevgisizliğin yol açtığı yıkım, hiçbir yıkıma benzemez. Ruhlarda açtığı yaralar büyüktür. Sevgisizlik, ruhları yaraladığı gibi şehirleri, sıcacık yuvaları alt üst eder. Sevgi, merhamet olmayan yüreklerde nefret yer bulur kendine. Her şeyi yıkar, dağıtır, toz duman olur her yer. Sevgi, çehrelere tebessüm, kainata huzur, barış getirir. Sevgi, merhamet ve vicdanla inşa edilen bir dünyaya kavuşmak dileğiyle...