Şiir Gözüyle Gönlüyle Bakmak Ve Dokunmak-1

Şiir Gözüyle Gönlüyle Bakmak Ve Dokunmak-1

Şiirle insanın gönlüne bakmanın yazmanın latifesi hoşluğu doldurduğu boşluğu ile her soruya cevap oluyor ben bayılıyorum şiirle bakmayı sevmeyi, gülümsemeyi. Asla istemez geri gitmeyi her anı dokunuşuyla çiçek kokusuyla doldurduğunda geriye de ileriye de gitsen aynı güzelliği muhakkak ki var. Dokunur her hangi bir şeye anlatır canlandırır, hatırlatır bak bu var var koş sar…

Garibim bu Gülşen de
Baykuşlar ötüşende
Gariplik ne çetinmiş
Baş yastığa düşende

Rüzgâr Ege

Garipte olsa insan Alemlerin Rabbi yanındadır her an, gönül evi bahçesi tarumar olmaz hep açan gül bahçesidir. Baykuşlar ötse de, aslında baykuş öttüğünde kara haber çıkacak inancının yanlışlığına inanlara göndermedir. İnsan şiirin dokunduğu dokunmayınca insana insan insandan dolayı garip kalır. Şiir dokun gönlüne bir gülümsemede olsa. İşte böyledir dokunmayınca Gönül’e her akşam yatmak için baş yastığa düşünce yastık yaşlarla dolar.

İnsan hayatı bir hikâyedir, şiirlerde onları anlatan hikâyedir. Şiir ve yazar bakar arar kuytusunda kalmış bir ayrıntıyı gizlenmiş ortaya çıkmayanı, anlatırken anlatılmayanı, geçmişi anlatırken geleceğin eksikliğini bugünden hazırla yolda kalma yaya, gönlünü yapma sakın kaya bekleyen var ötelerde günleri saya saya.

Tarhana Bulgur
Gelme Bana Langır Lungur
ne kadar Güzel Gözlerin var
kalk ta iki çay doldur

Böylesine gülümseten manilerimizde var, şiir  bu gayesi mutluluk katmak ana, cana, sana ,bana bakma o yana bak benden yana. Selamlarımla.

Mehmet Aluç