GAZEL
Sînemüñ her cânibi kim pür-cüdâlık dâgıdur
Lale-i derd ile zeyn olmış mahabbet dagıdur
Mest ü rüsvây oldugum ayb itme sûfî kim yine
Tâze gül devrânı zâr u mübtelâlık çagıdur
Cân halâs itmek olur mı ışk meydânında kim
Âteş-i âhum yalıñ yarıklu dilsüz yagıdur
Göz bıñarında akup yaşum dükenmezse n’ola
Kimse kandan geldügin bilmez belâ ırmagıdur
Kaddüñ üzre ârızuñ ey hûr-ı gül-ruh fi’l-mesel
Sidre üstinde açılmış tâze cennet bâgıdur
Kimse rahm itmez ölürsem ben garîb üftâdeye
Aglayup yanan hemîn eşkümle bagrum yagıdur
Dîde mülkinde Mu’îdî kondı sultân-ı hevâ
Her habâb-ı eşküm anuñ bir kızıl otagıdur
(Köksal 2012, s.620)