Ayaklarım mahkumu, daracık sokakların
Gönlümün şeytanına, uyup ta yürüyorum
Bana kindar bilirim, çerçevesi camların
Utanmadan kendimden içeri gözlüyorum
Bir de kabarıp boy boy, anlatınca dostlara
Gök kubbeye bürünmüş, cihanda tek varlığım
Hayalin derininden, dalıyorken yollara
Kendimden habersizim, doğuyor aptallığım
Düşünürken bir parça, dünün kayboluşunu
Hatama yer veremem, yanarım azlığına
Elimde iğrençliğin, yer yer soysuzluğunu
Puşt bakışım bırakır, odanın divanına
Aptalca bir yaşam bu, insanlıktan uzakta
Yazdıkça kahrolurum, terlerim benek benek
Tükürmek böylesine,lanetle her solukta
Lakin nafile, netsen, uygarlığa bu gerek