Bir zamanlar çıkardım ben dağları
Eyvah geldi geçti gençlik çağları
 
Çıkamam artık ben o dağları
Açılmaz ihtiyarlıkta dizim bağları
 
İhtiyarlıkla yürüyemem yollar
Rahman korur cümle kulları
 
Elim yıkardı akan pınarları
Şimdi yürüyemiyorum yolları
 
Ah bu gönlüm her şeye barıştı
Artık yollarım bir birine karıştı
 
Bir nefeste çıkardım dağları
Elimle açamıyorum kapıları
 
Sevdayla çözülürdü dillerim
Unutuyorum tüm bildiklerim
 
 Koşar yar boynuma sarılırdı
Şimdi koşamaz yarılır yolları
 
Şimdi hayat benden önce ağlar
Bitti sona gider biten çağlar
 
Geride kalandır can sağlar
Bilmem ölen ardında neden ağlar
 
Ölüm gelir bağlanır canlar
Yeniden kurulur ahirette hanlar
 
Ölümle yatar canlar yanlar
Akmaz damarda artık kanlar
 
Rüya yaşanmış gibi olur hayat
Kırıldı artık kalmaz bu kanat
 
Bu dünya için ağlamak boşuna
Ahireti gör nede güzel gelir hoşuna
 
Yazık bu dünyada boşa koşana
Eli boş gelip mezara boş yatana
 
Gözde akan yaş olur boşuna
İmanla gelir her şey hoşuna
 
İman iz bırakır kalpte dünyada
Kul ecelle varır son nefese bir anda
 
Açamazsam da aşkla kollarımı
Kaybettim sanmayın yollarımı
 
İhtiyarlık ömrün son anları
Rahman merhametle sarar kulları
 
Bekler ömür artık son anları
İmanla yaşasın kulların canları
 
İmanla bu can ölüme kurban
Ahirete imanla kalırsın hayran
 
Hepimizin yeri ahiret canlar
Nefretle yıkılmazsın hanlar
 
Dünya için bu uğraşa değmez
İnşa edelim ölümle hayat bitmez
 
Nefis şeytan sanmayın yenilmez
İmanı görünce ne yapacağını bilmez
 
 Merhametsiz olan her an batar
Eceli görünce boş mezarda yatar
 
Mehmet Aluç-Kul Mehmet-