SÖZ VADİSİ
Ümit şarkıları besteledim hep,
Rüzgârlarla nefes aldığım oldu...
Dertleri kendime desteledim hep,
Yusufça zindanda kaldığım oldu.
Yükselttim bunca yıl burca hilâli,
Bitmedi yürekte sabrın mecali,
‘Ya tutarsa!’ deyip, Hoca misali,
Gönüllere maya çaldığım oldu.
En parlak yıldızın tuttum peşini,
Bir an söndürmedim aşk ateşini,
Ufuklara vurgun ümit kuşunu,
Yorgun kafesinden saldığım oldu.
Ateşe, dumana ve küle kandım,
Kendi hicranımı hep kendim andım,
En berrak ırmakta kırk kez yıkandım,
En dipsiz kuyuya daldığım oldu.
Dumanım tüterdi hep ince ince,
Savruldum rüzgârlar sakinleşince,
Gönlüme vakitsiz cemre düşünce,
Saçımı başımı yolduğum oldu.
Gönlümün gözünde bir şimşek çaktı,
Söz vadisi nefes kadar uzaktı,
İlham çağlayanı sel olup aktı,
Mısra mısra aşkla dolduğum oldu.
Mahmut TOPBAŞLI
