Gazel

Tâbişin pest itdi mihrin rûy-ı rahşânın senin

Kursı mâhın rahne-dâr-ı hâl-i fettânın senin

 

Pençe-i cevrin çıkarsun üstühânım sîneden

Sevdigim incitmesin tek tîr-i müjgânın senin

 

Sîne-çâk oldukça gayre sîne-çâk itdin beni

Dest-i âhım devşürür bir gün girîbânın senin

 

Tek tegâfül etme âzâr ile olsun kâ'ilim

Cân u dil ey gamze-i bî-dâd kurbânın senin

 

Ben sirişkim çeşme-sâr itdim görünmezsin yine

Bildim elbette degildir ey perî şânın senin

 

Cevri tahsîse sebeb ne bu dil-i bî-çâreye

Gizlice bir iki dahi yok mu hayrânın senin

 

Pey-rev olmazdı sana haddin bilüp Hâlet kulun

Söyledir ammâ zarûrî lutf u ihsânın senin

 

Ol sühan-versin ki eyler hânumân-ı nazmına

Sâ'ib ü Şevket mübâhât olsa der-bânın senin

 

Hande eyler goncaya ebkâr-ı mazmûnu nola

Gülsitâna itseler tercîh dîvânın senin

 

Şâh-ı iklîm-i hüner dinse sezâdır şânına

Ser-te-ser âfâkı tutmuş sît-i irfânın senin

 

Kande sen kande sühan haddin bil ey kilk-i sakîm

Vasfına lâyık degil nutk-ı perîşânın senin

 Dîvân-ı Hâlet Efendi (1258). İstanbul. 15-16, 18.

  Halet Efendi Hayatı ve Kişiliği