Toprak Ruhunu Çirkefliği İle Öperken
Gözlerimi esir almıştı tatlı bakışın
O ne yamandı yakışın aldı beni benden
Aşk diyarlarına seninle saldı
Aşk diyarları derken gözlerin benden kaydı
Bakışın sanki yalandı
Kendimi buldum çöplükte
Sadakatin çöpler gibiymiş
Yanılmışım aşk sanmışım
Gönlündeki salıncağa binmeden
Uçurumlara yuvarlandım
Kendimle yine yalnız kaldım
Ya tebessüm üretme kaypak gönlünle
Var git insanlardan uzak bir adaya
Kendini istediğin kadar kandır
Toprak ruhunu çirkefliği ile öperken
Fırlatsın seni susuz çöllere
 
Hiçliğinle boşluğu doldururken
Zavallı halini görmezden gelerek
Umutsuz umutlarla gönülleri yıkarken
Bir anda düşerken gönülde
Yaşadığın bu çirkefliğe veda et
Kendin ol ya sev ya da hiç bakma yakan gözlerinle
Ya tebessüm üretme kaypak gönlünle
Var git insanlardan uzak bir adaya
Kendini istediğin kadar kandır
Toprak ruhunu çirkefliği ile öperken
Fırlatsın seni susuz çöllere
 
İyimser bir şiir gibi gülme
Çirkinliğinle şiirleri kirletme
Layık değilsin yakışınla kaçışınla
Şiir okumaya yazmaya
Acıların koynunda umursamaz halay çekişinle
Seni sevdim diyenleri
Ruhlarına hançerler saplarken bir brütüs gibi
Elinde kan damlarken
Sen okuma şiir layık değilsin
Kendini sana anlatan zaman içinde
Az dur kendini dinle boy aynasının önünde
Bu gurur yıkan davranışından vazgeç kurtul
Ya tebessüm üretme kaypak gönlünle
Var git insanlardan uzak bir adaya
Kendini istediğin kadar kandır
Toprak ruhunu çirkefliği ile öperken
Fırlatsın seni susuz çöllere
 
Mehmet Aluç-Kul Mehmet-