Geç karşıma yeniden şiirler yazdır bana
Hecelerim kalemim suskunluğa ermeden
Hasret gelip kapımda bana gülümsemeden
Uzaklaşma benden hasret değmesin cana
Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden
 
Cümlelerim hecelerimle bana her gün küskün
Yazdığım şiirler ne yapsam yazılmıyor düzgün
Suç bende sanki o yar değildi bana düşkün
Uzaklaşma benden hasret değmesin cana
Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden
 
Hasret sürgün etmeden biz onu edelim sürgün   
Hasret ilinde hasretle yaşanılmaz ki düzgün
Yakışmaz bize bu hayatta yaşamak bize küskün
Uzaklaşma benden hasret değmesin cana
Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden
 
Onca hesabım seninleydi topladım çarptım olmadı
Bilmem suçum neydi gözlerin bana hiç bakmadı
İçini boşalttığın o gönlün aşkımızla neden dolmadı
Uzaklaşma benden hasret değmesin cana
Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden
 
Kul Mehmet’im hasretini ömrüne konduramadığım
Terk etti gitti beni bir an ismin anmadan duramadığım
Hasret alnıma yazılmış onu bir türlü silemediğim
Uzaklaşma benden hasret değmesin cana
Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden
Mehmet Aluç / Kul Mehmet