Uzun Uzun Bakıyorum Sana


 

Tepeden seyrediyorum İstanbul seni… Alabildiğince yakamozlarınla, o dik yokuşlarınla, sabaha karşı sislerinle. Bir şehrin kalbine bakar gibi bakıyorum sana. Her taşında bir hikâye, her sokak başında bir hatıran gizli... İstanbul, sen sadece bir şehir değilsin; sen bir insanın iç dünyası gibisin. Bir yanın hüzün, bir yanın sevinç. Bir yanın geçmişin ağır yükü, bir yanın geleceğin umut ışığı. Yakamozların, gecenin karanlığında bir teselli gibi parlıyor; sanki “yalnız değilsin” der gibi. O dik yokuşların ise hayatın zorluklarını hatırlatıyor: çıkarken nefesin daralır, inerken kalbin hızlanır. Ama her adımda bir başka güzelliğin çıkar karşıma.


Bu derin duygularla bakınca İstanbul seninle konuşur gibi oluyorum. “Neden bu kadar kalabalıksın?” diye soruyorum, sen ise bana “Çünkü herkes bir parça kendini bende buluyor” diye cevap veriyorsun. “Neden bu kadar yoruyorsun insanı?” diyorum, o ise “Çünkü güzellik kolay kazanılmaz” diye fısıldıyorsun. Bu aslında bir iç döküş. İstanbul’u seyretmek, kendi içimizi seyretmektir. Yakamozlar, içimizdeki umut ışıklarıdır. Yokuşlar, hayatın iniş çıkışlarıdır. Ve sen İstanbul, insana sabrı, sevgiyi, hüznü ve sevinci aynı anda öğreten bir öğretmensin.

Uzun uzun bakıyorum sana, sanki bir dostun yüzüne bakar gibi.


Her ayrıntında bir sır, her köşende bir hatıra. Seninle konuşmak, kendimle konuşmak gibi... Seninle susmak, kendime susmak gibi... İstanbul, sen benim içimdeki en güzel duygularımın aynasısın, vesselam.

Mehmet Aluç