Baksaydın açan güle seni anlatırdı gönlümde açan sen gibi yar
Duysaydın bülbülü lisanımla gel beni gülüşünle derdi beni sar
Gönlüm seni severdi güldürürsen gönlüm seninle bir ömür gülerdi
Bahar aylarımı aldın gittin gelmeyişinle artık yağsın her mevsim başıma kar
 
Gönlümde lisanım açan gülüm artık açmaz kurudu anlatamadım
Öten bir bülbüldüm bu aşkımla gönlüm ile duymadın öldü bülbül koşmadın
Gülmeyen gönlün isyanında karanlığında kayboldum beni aramadın
Bahar aylarımı aldın gittin gelmeyişinle artık yağsın her mevsim başıma kar
 
Sukutum artık bana yoldaş dilim gönlümle oldu artık lal konuşmaz
Mutluluk bana koşsa da artık gönül kapım kilitli bir daha açılmaz
Kapandı sarılmaya hasret kollarım koşma artık kollarım bir daha sarmaz
Bahar aylarımı aldın gittin gelmeyişinle artık yağsın her mevsim başıma kar
 
Kelamlar mısralar heceler bitti gönül söylemez kalemimde artık seni yazmaz
Mevsimlerim yok oldu uçan kuşlarım terk etti biliyorum beni kimse anlamaz
Bu gönlüm bu âleme sığmıyor Âşık Gülveren ’de artık bu cihana sığmaz yaşayamaz
Bahar aylarımı aldın gittin gelmeyişinle artık yağsın her mevsim başıma kar
Mehmet Aluç /Âşık Gülveren