Yalnız Bu Bir Ümîd
Ba’zan nihâl-i şi’rimin üstünde titreşir
Birkaç siyâh-reng ü likaa tayf-ı bî-meâl;
Onlar leyâl-i muzlimenin bûm-ı şetmidir,
Hep böyle çırpınır, mütemâdi şikeste-bâl.
Kalbimde bir ümîd-i müheyyic, fakat gelir,
Seyr eylerim bu levhayı nâlân ü pür-melâl :
Bir kirli kahkahayla güler, bağrır, eğlenir
Karşımda hep bu bir iki u’cûbe-î zılâl!...
Gel ey nihâl-i şi’r-i hazînîm, yazık sana,
Gel sep harîm-i rûh-ı melûlümde her gece
Yalnız benimle ağla saatlerle gizlice.
Onlar Ieyâl-i muzlimenin bûm-ı şetmidir,
Onlar bütün nevâziş-i sâfını incitir;
Yalnız bu bir ümîd : "Sabâh etsin incilâ!”