Kalemin yorulsa da yazmaktan ölümü, kurusa da gözyaşların ağlamaktan ölüm çalar hep kapını. İstenmeyen bir misafir gibi.. Diyeceksiniz ki neden bu kadar düşünüyorsunuz ve yazıyorsunuz ölümü? Çünkü hepimizin yolu mutlaka ölümle kesişiyor. Ama yaşama küsmememiz gerektiğini de biliyoruz. Yani yaşam ve ölüm hep yan yana.
    Darmadağın olsan da her ölenin ardından
şaşılacak bir değişimle yine dönersin hayata. Gerçekten de zaman ilacıdır her acının. Yavaş yavaş yasını arkanda bırakırsın. Alışırsın gün gelir, alışırsın... Her ölümün bir ömrü vardır. Her yas, durulur ve zamanla normalleşir her şey. Çaresi kabullenmektedir, yenilmemektedir. En acısı bile yenilir yaşama.
    Kederin üstünü örterek alırsın yeniden her nefesi. Unutma ki yaşamak da cesaret işi. Devam etmeyi başarabilmek ve yeniden ayağa kalkmak. Ölümün randevusu olsa da her canlıyla toplamayı bileceksin kendini.
   Kralıyla, uşağıyla, genciyle, yaşlısıyla;
doğmamış bebesiyle; dalda öten kuşuyla,  çiçeğiyle, yaprağıyla... Çalar herkesin kapısını; değer tüm ruhlara, kainata ölümün dokunuşu.
   Bilirsin her ölümün ardından hep şu cümleler söylenir: "Hayat devam ediyor." "Ölenle ölünmüyor.""Topla kendini." "Hepimizin gideceği yer orası." İşte böyle başlar yaşamın hep ölümle yan yana yürümesi. Çiçekler açar yeniden. Kuşlar yeniden ötüşür. Yeni bir can ve güneş yeniden doğar. Tenlere dokunsa da hep ölüm, yaşam "ben yanı başındayım" der.

2 Haziran 2019