Geceleri
Boş duvarlara çarpan
Yüreğimdeki acıları
Bölerken senlere
Bir bir kurşunladığım
Hasretin
Kırılan aynalardan
Dökülür avuçlarıma

Ve

Her biri
Tek tek saplanırken
Buz yanlarıma
Getirmez olur
Rüzgâr kokunu
Odama

Güz rengine bulanırken
Umutlarım
Sensizliği fısıldayan
Siyah karanlıklara
Sarıp sarmalarken
İzlerini
Koyarken
Gözlerinin duruluğuna
İçimdeki baharın
Islak buselerini

Nafile

Yine de
Zamanlarım kurtulamaz
Yetim kalmaktan
Sevgili