Yoksa Yaşamak Gülmek İnan Nafile
 
 
Tutunacak bir dal insan gönlüdür
Gönülde açan tazecik bir güldür
Yoksa bu nasıl yaşanacak bir ömürdür
Yoksa yaşamak gülmek inan nafile
 
Ey gönül dön bir bak bana
Nereye koşarsın sen yana yana
Can olsana bu seninle olan cana
Yoksa yaşamak gülmek inan nafile
 
Uğrasana açık olan bu hana
Hey sana söylüyorum sana
Dön bir baksana bir bu yana
Yoksa yaşamak gülmek inan nafile
 
Nedir bu bu bedende doğranan
Azıcık biraz sen sen utansana
Az birazcık yanımıza uğrasana
Yoksa yaşamak gülmek inan nafile
 
Gezdiğin yer leş kokar burası neresi
Peşinde gittiğine bak o kimin merkebi
Tüketme boşa gönüldeki mürekkebi
Yoksa yaşamak gülmek inan nafile
 
Sen bana yadigârsın yadigâr
İçinde az olsun birazcık ar
Yağdırırsın yaz gününde başımıza kar
Yoksa yaşamak gülmek inan nafile
 
Yayından boşanmış bir ok gibisin
Söyle sen gönül değil de nesin
Bak kendine kiminlesin neden böylesin
Yoksa yaşamak gülmek inan nafile
 
Kul Mehmet’im böyle giderse vahdetimiz oluyor zelil
Kul olmamalı yaşarken ayrı yollarda rezil
Bak gönülde sevmek kardeşlikle sarılmamızı ister yüce Celil
Yoksa yaşamak gülmek inan nafile
 
Mehmet Aluç-Kul Mehmet-
 
Not:Gurbette bayram yalnız başına yaşarsa insan,herkes bayram diye tatile memleketine gidince,
kalem böyle hüzün dolu yazıyor, kusuruma bakmayın.Mübarek Ramazan bayramınızı mutlu şen olsun.