Günden güne döşüme, gelip çöken bu pusu.
Kimsesizlik kuşanmış boydan boya sur gibi.
Yüreğimi "al basmış " tükenmiyor korkusu. 
Bırakmıyor yakamı, tutuşuyor nar gibi.
 
Ben kaçtıkca geceden, gem vurup uyutuyor.
Bir nefeslik canını, içimde büyütüyor.
Tam da kurtuldum derken, tutup beni yutuyor.
Yarınım ipotekli, çözülmez bir sır gibi.
 
Utansa siyah düşüm, kirpiğime taşınsa.
Uzayıp hayatımdan, çekilmeyi düşünse. 
Karanlığa gürleyip, güneşini kuşansa. 
İçimin duvarını kaplasa bir nur gibi. 
 
Çoğu zaman bu meret, girip daldı uykuma. 
Derdi verip gizlice, kemiğime buduma.
Yeter demek ne mümkün, bir nefeslik yuduma. 
Yaşayıp  gördüklerim, Birisi'ne kâr gibi. 
 

 

 

zekeriya duman