GAZEL
Bir belâ-engîz bâlâsına oldum mübtelâ
Âh kim bugün getürdüm başuma müşkil belâ
Turresi dâm-ı belâdur yâ kemend-i hâdisât
Kim anuñ her bir kılında bagludur biñ mübtelâ
Yüzüñe yüz sürmedi kimse meger kim kâkülüñ
Urmadı zülfüñ ucına el meger bâd-ı sabâ
Nâzenînüñ nâzı hoşdur nâz idene dûstum
Hûblar içinde olma dünye gibi bî-vefâ
Gözlerüñ ne Türk-i tîr-endâzdur kim gamzeden
Câna bunca tîr urur itmez birisinde hatâ
Kumrıyı her gün çenâruñ dalı üstinde tutar
Her seher okıdugiçün kaddüñe medh ü senâ
Yâd idicek zülf ü ruhsâruñ namâz içre imâm
Gâh ve’l-leyli izâ yagşâ okur geh ve’d-duhâ
Leblerüñ hurmâlarından virdügüñ demde zekât
Baña in’âm ide gör kim hem garîbem hem gedâ
Göricek yüzüñ Visâli’nüñ du’âlar itdügi
Bu ki dirler subh vakti müstecâb olur du’â
(Köksal 2012, s.110)