Gazel
Bize yetmez mi kâkül –i dilber
Oda yansun neye yarar anber
Zülfü ucunda gamzesin gördüm
Takınur bir yılan dili hançer
Nice olsun kaşun senün doğru
Koltuğunda yatur anun uğru
Hilal başa varayın dedi o kaş ile
Kaçurdılar üşüb anu nücm ü taş ile
Hayâl-i yâr gelür hâke sal ten-i zerdi
Beze ol şeh yolunıu ey gönül kumaş ile
Yaşuma sehv-i lisan ile şebihim diyecek
Bahre cu dil uzadup etdi dilzârlığı
[1]
[1] V.M.Kocatürk, Türk Edebiyatı tarihi, MEB, s. 388