Bu yâr-ı cefâ-kârum mahbûb idi vaktinde
Bu gözleri mekkârum hoş hûb idi vaktinde
.
Gül-ruhlar idi hande şehlerdi buña bende
Şeftâlusı turfanda mergûb idi vaktinde
Ebrûsı kemân idi sayd itdügi cân idi
Bir gonca dehân idi matlûb idi vaktinde
Cânlardı buña kurbân bakmazdı yüze bir ân
Âşıkları hep kurbân-âşûb idi vaktinde
Şimdi hatını Mihrî gördükçe hadinde dir
Bu yâr-ı cefâ-kârum mahbûb idi vaktinde
(Arslan 2007: 291)