HİCVİYE Etme ahvâl-i halkı istifsâr
Etme ahvâl-i halkı istifsâr
Nakl idersem keder verir zirâ
Çıkdı âteş bahâsına heyzüm
Satılur dirhem ile ‘ûd- âsâ
Yâ kömür şöyle kim gubârı dahi
Tûtya oldu dîdeye hâlâ
Revgan-i dil erimede şeb ü rûz
Mum deyu şem’a-veş yanup fukarâ
Ser-i dervişde bir küleh görse
Bal kabağı sanup kapar gurebâ
Cümle eşya bahâdadır şimdi
Sirkeden gayrı yok rahîz aslâ
Koltuğunda somun sanup sevinir
Bir fakir olsa müptelâ-yı vebâ
Her taraftan zahire gelmekde
Pür sefâin ile leb-i deryâ
Yok mahâzinde yer ayak basacak
Öyle memlû zehâyir ü eşyâ
.....