Kasîde

 

Sun ey sâkî güle güle bize ol rûh-ı reyhânı

Ki gül yine bezemişdür bugün sahn-ı gülistânı

 

Cemâl-i sûretin Leylî güle mi virdi Mecnûndur

Ki bülbül göge irürdi bu dem derdinden efgânı

 

Aceb degül eger bülbül kılursa nagme-i Dâvûd

Ki gül üstine dutmışdur sögüt çetr-i Süleymânî

 

 

Çü Yûsuf Mısr şehrinde azîz oldı gül ü bülbül

Uş ider gece vü gündüz figân çün pîr-i Ken’ânî

 

Eger ok urmadısa gül yine bülbül yüregine

Niçün kana bulaşupdur serâser cümle peykânı

 

Gül-i sûrî gül-i sûsen gül-i nesrîn gül-i ra’nâ

Bu dördiyle bezenmişdür cihânun çâr erkânı

 

Bu dürlü güller istersen bekâ bâgında var iste

Dirîgâ kim vefâ itmez bize bu âlem-i fânî

 

Bu gül devrinde ömrüni geçürme zâyi’ ey gâfil

Ki gül devri bigi tizcek geçer bu ömr devrânı

 

Müdâm iç bir yanagı gül nigâr ile gülistânda

Ki karşuna kıla her dem yanaklarla gül-efşânî

 

Bu mevsümde gül ü meyle kişi beslenmese cânın

San anı bir kuru gövde ki yokdur aklı vü cânı

 

Cihân cennet olup durur serâser ger inanmazsan

Gözün nergis gibi aç gör ki güldür hûr u gılmânı

 

 

Meger bezm-i şehenşehdür letâfetde bugün gülşen

Ki olupdur bülbül ü kumrî nedîm ü hem hoş-elhânı

 

Şehenşâh-ı felek-rif’at alâ-yı dîn ü dünyâ çün

Ki katl itdi Alî bigi cihânda nesl-i Mervânı

 

Alî-vârdur eger her kim göre zâhir diler ise

Alî gibi göz açup gör cihânda şîr-i merdânı

 

Süleymân rûhı şâd oldı ki fitne dîvini bende

Bıraguban bezemişsin Süleymân bigi devrânı

 

Eyâ şâh-ı felek-rif’at ki dâyim bahtile devlet

Kılur dergâhuna secde urur topraga pîşânî

 

İşidüp adunı şâhum sefer kıldum bu iklîme

İrişdüm yüzini gördüm didüm zî vech-i nûrânî

 

Hemîşe tâ bu mevsimde cemâl-i tal’atı günün

Senün yüzün bigi şâhâ bezemez bâg u bustânı

 

Sehâvetde şecâ’atde dahı adun işidürdüm

Seni Hak müstedâm itsün seversin dîni îmânı

 

Mürüvvetde ne kim vardur benüm hakkumda kıldun sen

Vefânun ma’deni oldun sehânun lutfile kânı

 

Yüz urup tapuna geldi icâzet vir ana şâhâ

Ki yine devletünde ben görem milk-i Horâsânı

 

Bihamdillah ki medhüni idüp her meclis içinde

Dehânından dür-i ma’nî döker sözile Dehhânî

 

Yiri durur kulagunda dutasın sözümün dürrin

Ki ol dürden hacâletde kalupdur dürr-i ummânî

 

Dilegüm bu durur senden bu dördi saklagıl muhkem

Hemîşe dînile adli şecâ’atle hoş ihsânı

 

Diri oldukça ben kulun işidesin eyâ şâhum

Senün medhünle tolduram nice defterle dîvânı

 

Kemâl-i devletün güni bezesün bâg-ı dünyâyı

Dahı noksân hazânından İlâhum saklasun anı

 

 

Canpolat, Mustafa (hzl.) (1982). Ömer bin Mezîd, Mecmûatu’n-Nezâir. Ankara: TDK Yay. 26-28.

 Hoca Dehhani Hayatı Edebi Yönü 13.YY