Kılalı zülfün kemendi gönlüm ey dildâr dâr
Đderem bülbül gibi ben ey yüzi gülzâr zâr
Didüm irsem vaslına yârun didiler bana kim
Öp elin düş ayağına yârunun yalvar var
Çün ezelden cân u dil ikrâr idüpdür ışkuna
Tâ ebed itmez bulara ey sanem inkâr kâr
Yâr olup bizümle cânâ ko rakîbün pendini
Olduğı yokdur cihânda kimseye ağyâr yâr
Müddeînün nüktesiyle dilberün derdinden uş
Gör neler vardur içinde bağrumı ey yâr yar
Yüz suyın toprağa saldum varumı virüp yile
Derdi ile dilberün içümde çün yanar nâr
Teşne-dildür la'lüne cânâ Kemâl'e zînhâr
Suna gör hüsnün bağından lutf ile her bâr bâr
(Köksal 2001: G 971)