Muhannâ destine sâkî alınca sâgar-ı sahbâ
Tulû’ itdi şafakdan sandılar mihr-i cihân-ârâ
Elinde gün gibi işrâk ider geh câm-ı pür-nûrı
Muşa’şa’ eyleyüp izhâr ider gâhî yed-i beyzâ
3. Döker geh sâgar-ı billûra la’li mâye-i cân geh
Şarâb-ı feyz içer peymâne-i hur-şîdden ‘îsâ
Pey-ender-pey salup ‘aks-i ruh-ı pür-tâb-ı dil-sûzın
Tecellîzâr ider bezm-i meyi Tûr-ı Kelîm-âsâ
5. Surâhîden dem-â-dem bâde-i pür-cûşı dökdükçe
Tutuşmış nâydan NEHCÎ hemân âteş çıkar gûyâ
Üzeyir ASLAN, BESNİLİ NEHCÎ DEDE (1616-1680?) ve DİVANI, T. C. KÜLTÜR VE TURİZM BAKANLIĞI KÜTÜPHANELER VE YAYIMLAR GENEL MÜDÜRLÜĞÜ 3372, ANKARA 2012